Συμπληρώστε τα παρακάτω πεδία
Email
Password
 
Πατήστε εδώ για να εγγραφείτε.
HOMEΨυχολογία
Πώς θα της κάνω δίαιτα;Πριν από λίγες ημέρες επισκεφτήκαμε με τη μικρή μου τον παιδίατρο ο οποίος μου συνέστησε να της κάνω δίαιτα. Είναι μόλις 5 χρονών. Πώς μπορώ να της στερήσω κάποια πράγματα; Τι θα κάνω άμα ζηλεύει;

Πώς θα της κάνω δίαιτα;

Πριν από λίγες ημέρες επισκεφτήκαμε με τη μικρή μου τον παιδίατρο ο οποίος μου συνέστησε να της κάνω δίαιτα. Είναι μόλις 5 χρονών. Πώς μπορώ να της στερήσω κάποια πράγματα; Τι θα κάνω άμα ζηλεύει;

Απάντηση: Μπορείτε να καταφέρετε να χάσει η μικρή βάρος χωρίς να νιώθει ότι στερείται αν όλη η οικογένεια υιοθετήσει  πιο υγιεινές συνήθειες. Επίσης καλό θα ήταν να μην πείτε στη μικρή σας ότι κάνει δίαιτα προκειμένου να αποφύγετε την περίπτωση να την αγχώσετε, αλλά εσείς σιγά-σιγά μπορείτε να κόψετε τις κακές συνήθειες της οικογένειας και να τις αντικαταστήσετε με πιο υγιεινές. Επίσης, σας προτείνω να προσθέσετε περισσότερη άσκηση στη ζωή του παιδιού. Είναι σίγουρο ότι θα υπάρχει κάποια δραστηριότητα που θα αρέσει στην κόρη σας και που θα τη βοηθήσει να χάσει βάρος και ταυτόχρονα να διασκεδάσει. Τέλος αποφύγετε τις υπερβολές! Π.χ. αν η μικρή σας πάει σε ένα πάρτι, φυσικά και πρέπει να την αφήσετε να φάει ένα κομμάτι τούρτα και διάφορα σνακ.

Απαντά η Ψυχολόγος Ειρήνη Μπίρμπου (eirini_mpirmpou@yahoo.gr).

 

 

Τι να πούμε, αλήθεια ή… ψέματα;

Στο σπίτι μας έχουμε δύο καναρινάκια. Το ένα όμως δεν είναι τόσο καλά τον τελευταίο καιρό. Σε περίπτωση που συμβεί  το μοιραίο, τι θα πρέπει να πούμε στον 5χρονο γιό μας και την 4χρονη κόρη μας; Να προτιμήσουμε την αλήθεια ή να πούμε ότι π.χ. άνοιξε η πορτούλα του κλουβιού και πέταξε το πουλάκι;

 Τι να πούμε, αλήθεια ή… ψέματα;

Απάντηση: Σίγουρα ο θάνατος του κατοικίδιου σας θα είναι πολύ δύσκολο για τα μικρά σας, παρ’ όλα αυτά όμως, δεν παύει να είναι μια καλή ευκαιρία ούτως ώστε να τα προετοιμάσετε σχετικά με το δύσκολο κομμάτι της απώλειας. Καλό θα ήταν λοιπόν  να αποφύγετε τα ψέματα. Αγκαλιάστε τα και πείτε την αλήθεια απλά και ξεκάθαρα: «Το καναρινάκι μας πέθανε επειδή ήταν άρρωστο (ή μεγάλο) και δεν θα ξαναγυρίσει». Επίσης, καλό θα ήταν να μην χρησιμοποιήσετε εκφράσεις όπως «κοιμήθηκε» ή «το πήρε ο Θεός», γιατί τα παιδιά μπορεί να αρχίσουν να φοβούνται  τον ύπνο και να θυμώσουν με το Θεό. Σε αυτές τις ηλικίες τα μικρά μας θεωρούν το θάνατο ως κάτι το προσωρινό, οπότε μην παραξενευτείτε αν τα ακούσετε να σας ρωτούν συχνά-πυκνά που πήγε το ζωάκι τους και πότε θα γυρίσει. Μια καλή απάντηση στην ερώτηση αυτή θα ήταν ότι βρίσκεται στο νεκροταφείο των ζώων. Από εκεί και πέρα, η απόκτηση ενός νέου κατοικίδιου μπορεί να γίνει μόνο εφόσον έχει περάσει αρκετό διάστημα από το πένθος, τα παιδιά έχουν εκφράσει ανοιχτά τα συναισθήματα τους και όταν τα ίδια ανεπηρέαστα το ζητήσουν.

Απαντά η ψυχολόγος Ειρήνη Μπίρμπου (eirini_mpirmpou@yahoo.gr).

 

 

Κοινωνικότητα ώρα μηδέν…

Έχω παρατηρήσει ότι στα παιδικά πάρτι πιο πολύ διασκεδάζω εγώ, παρά η τρίχρονη μικρή μου. Πως μπορώ να την κάνω να γίνει λίγο πιο κοινωνική και να νιώσει πιο άνετα;

Κοινωνικότητα ώρα μηδέν…

Απάντηση: Σίγουρα  το παιδί θα πρέπει να μάθει από τα πρώτα του κιόλας βήματα να κινείται σωστά μέσα στην κοινωνία και ο καλύτερος τρόπος για να το μάθει αυτό είναι να ζει όσο το δυνατό περισσότερο μέσα σʼ αυτήν. Φροντίστε η κορούλα σας να βρίσκεται  όσο γίνεται περισσότερο σε μέρη όπου υπάρχουν και άλλα παιδιά όπως σε παιδικές χαρές, στο ομαδικό παιχνίδι στη γειτονιά και φυσικά στα πάρτι.  Τότε η σωστή καθοδήγηση (π.χ. να την συστήσετε στα άλλα παιδιά)  μπορεί να είναι ωφέλιμη, αλλά σύντομα όχι απαραίτητη όπως θα διαπιστώσετε. Το μόνο που χρειάζονται τα παιδιά μας είναι η ευκαιρία να αναπτύξουν σωστά την κοινωνικότητά τους μιας και είναι απαραίτητος παράγοντας για την ψυχική υγεία και την ευτυχία τους. Δε μένει, λοιπόν, παρά να της δώσετε λίγο περισσότερο χρόνο.

Απαντά η ψυχολόγος Ειρήνη Μπίρμπου (eirini_mpirmpou@yahoo.gr).

 

 

Είναι (πολύ) υποχωρητικός!

Εκνευρίζομαι κάθε φορά που βλέπω τα παιδάκια να βουτάνε τα παιχνίδια από τα χεράκια του δίχρονου μικρού μου. Εκείνο, από την άλλη, δεν παραπονιέται καθόλου σε αντίθεση με τα υπόλοιπα συνομήλικα παιδάκια της «παρέας» του. Είναι φυσιολογικό;

Είναι (πολύ) υποχωρητικός!

Απάντηση: Κατανοώ ότι ανησυχείτε για την υποχωρητικότητα του μικρού σας αλλά νομίζω ότι είναι περισσότερο σημάδι αυξημένης συναισθηματικής νοημοσύνης και ωριμότητας παρά σημάδι αδυναμίας. Είναι σπάνιο να βλέπεις δίχρονο να αποχωρίζεται τα παιχνίδια του αδιαμαρτύρητα και πιθανόν το κάνει γιατί προτιμά να έχει παρέα παρά να παίζει μόνο του με τα παιχνίδια του. Εξάλλου όλα τα παιδιά στις μέρες μας έχουν αμέτρητα παιχνίδια αλλά σπάνια κάποιον συνομήλικο για να παίξουν μαζί. Βέβαια, καλό θα ήταν να μάθετε στο παιδί σας τόσο να διεκδικεί, όσο και να μοιράζεται και φυσικά να μην ανέχεται να του συμπεριφέρονται με αγένεια και επιθετικότητα.

Απαντά η ψυχολόγος Ειρήνη Μπίρμπου (eirini_mpirmpou@yahoo.gr).

 

 

Δεν θέλει το κομμωτήριο!

Κάθε φορά που περνάμε το κατώφλι του κομμωτηρίου, γίνεται μάχη για να κόψουμε τα μαλλάκια του 4χρονου γιού μου. Που μπορεί να οφείλεται αυτή η τόσο έντονη αντίδραση και πώς θα πρέπει να την αντιμετωπίσω; 

Δεν θέλει το κομμωτήριο!Απάντηση: Πολλά παιδάκια αντιδρούν άσχημα στο κομμωτήριο και αυτό μπορεί να οφείλεται σε διάφορους λόγους, π.χ. σε  μια κακή πρώτη εμπειρία, στο γεγονός ότι ίσως αργήσαμε να το κουρέψουμε για πρώτη φορά ή και στο ότι το ίδιο αισθάνεται πιο όμορφο με μακριά μαλλιά. Στο χέρι μας, όμως, είναι να κάνουμε αυτή την εμπειρία πιο ανώδυνη. Πρώτα, διαλέγουμε κομμωτήριο που έχει ειδική καρέκλα για παιδιά και ο κομμωτής ή η κομμώτρια είναι άτομα που δεν φοβίζουν το παιδί μας και που θεωρούμε ότι θα μπορούσε να τους συμπαθήσει. Στη συνέχεια, καλό θα ήταν να επισκεφτούμε το κομμωτήριο λίγες μέρες πριν ώστε το παιδί να εξοικειωθεί με το περιβάλλον και γιατί όχι να ανταλλάξει λίγες κουβεντούλες με τον κομμωτή ή την κομμώτρια. Τέλος, όταν κουρευτεί, μην ξεχάσετε να του πείτε πόσο όμορφος είναι και φυσικά ζητείστε από τα μέλη της οικογένειας σας να κάνουν το ίδιο.

Απαντά η ψυχολόγος Ειρήνη Μπίρμπου (eirini_mpirmpou@yahoo.gr).

 

 

Πώς να του πώς ότι είναι «παιδάκι της καρδιάς»; 

Ισχύει πως ένα παιδάκι θα πρέπει από μικρό να γνωρίζει ότι είναι υιοθετημένο; Ποια είναι η ιδανική ηλικία για να του το πούμε και ποιος ο κατάλληλος τρόπος;Πώς να του πώς ότι είναι «παιδάκι της καρδιάς»;

Απάντηση: Οι γονείς πρέπει να ξέρουν ότι όσο πιο γρήγορα μιλήσουν στο παιδί τους για την υιοθεσία  τόσο το καλύτερο. Όσο πιο μικρό είναι το παιδί, τόσο θα μεγαλώσει με την συγκεκριμένη ιστορία στη ζωή του. Όπως ο κάθε γονιός δείχνει στο παιδί του φωτογραφίες απ’ όταν ήταν μωράκι εξιστορώντας τη δική του ιστορία, έτσι και ο θετός γονιός με ευαισθησία, τρυφερότητα και συχνά με την βοήθεια κατάλληλων βιβλίων, δημιουργεί τη δική του αντίστοιχη ιστορία. Όταν το παιδί είναι αρκετά μικρό (2-3 χρονών) δεν παραξενεύεται ακούγοντάς μας να του λέμε πως έφτασε στην αγκαλιά μας και συνήθως δεν κάνει πολλές ερωτήσεις. Όταν αργότερα μας ρωτήσει για την εγκυμοσύνη, για το πώς ήρθε στον κόσμο, κ.λπ. δίνουμε περισσότερες πληροφορίες  χωρίς ποτέ να λέμε λεπτομέρειες ή να  θίγουμε τους φυσικούς γονείς. Δεν υπάρχουν συνταγές και έτοιμες φράσεις για κάτι τέτοιο γιατί έτσι θα στερούσε τον αυθορμητισμό των γονέων και τον τρόπο που οι ίδιοι εκφράζονται, ενώ δεν θα φαινόταν αληθινό ούτε στο ίδιο το παιδί. Βλέπετε, το παιδί της «καρδιάς» και όχι της «κοιλιάς» αποτελεί ένα γνωστό κλισέ που αν διατυπωθεί με αμήχανο τρόπο μπορεί να φέρει σύγχυση στα παιδιά και όχι να τα βοηθήσει. Η απλότητα και η φυσικότητα, λοιπόν, θα πρέπει να αποτελούν τις βάσεις της επικοινωνίας μας.

Απαντά η ψυχολόγος Ειρήνη Μπίρμπου (eirini_mpirmpou@yahoo.gr).

 

 

Το καζανάκι ο… μπαμπούλας!

Η 4χρονη κορούλα μου φοβάται το καζανάκι. Δεν θέλει με τίποτα να μένει μόνη της στο μπάνιο. Είναι φυσιολογικό; Πώς μπορώ να την βοηθήσω;Το καζανάκι ο… μπαμπούλας!Απάντηση: Πολλά παιδάκια έχουν φοβίες σε σχέση με αντικείμενα που κάνουν έντονο θόρυβο και ειδικά απότομο. Όμως, είναι στο χέρι μας να τα βοηθήσουμε στο να τα συνηθίσουν και να μην τα φοβούνται. Ανακοινώστε στην κορούλα σας ότι θα παίξετε το παιχνίδι «καζανάκι», το οποίο παίζεται ως εξής: Αρχικά, αφού η κορούλα σας χρησιμοποιήσει την τουαλέτα, ζητείστε της να σταθεί έξω από την πόρτα και να σας δώσει το σύνθημα για το πότε να το τραβήξετε. Διαλέξτε ένα αστείο σύνθημα.  Μετά από μερικές μέρες προτείνετε της να σταθεί από τη μέσα πλευρά της πόρτας και ακολουθώντας την ίδια διαδικασία θα έρχεται όλο και πιο κοντά ώσπου να το τραβήξει μόνη της. Τότε θα έχει κερδίσει! Μην ξεχνάτε να την επιβραβεύετε για κάθε βήμα και να μην την πιέζετε αν δεν νιώθει έτοιμη για το επόμενο. Με υπομονή και παιχνιδιάρικη διάθεση σίγουρα η μικρή σας θα ξεπεράσει το φόβο της.

Απαντά η ψυχολόγος Ειρήνη Μπίρμπου (eirini_mpirmpou@yahoo.gr).

 

 

Μετακόμιση ενόψει!

Ενόψει μιας επικείμενης μετακόμισης, θα χρειαστεί να αλλάξουμε παιδικό σταθμό. Πως μπορώ να βοηθήσω την 5χρονη μικρή μου να προσαρμοστεί στα νέα αυτά δεδομένα;  

Μετακόμιση ενόψει!

Απάντηση: Είναι σίγουρα βοηθητικό αυτή η αλλαγή να γίνει στην αρχή της σχολικής περιόδου, μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Θα πρέπει να έχετε, ήδη, προετοιμάσει με περιγραφές και συζητήσεις το παιδί σας όχι μόνο για την αλλαγή του παιδικού σταθμού αλλά και για την αλλαγή του σπιτιού. Ίσως σας φαίνεται υπερβολικό για την ηλικία του, αλλά έχει ερευνηθεί επιστημονικά ότι οι αλλαγές δεν πολυαρέσουν στα παιδιά και κάποιες φορές αντιδρούν αρνητικά σε αυτές. Αν και στην ηλικία των πέντε χρόνων δεν έχουν αρχίσει ακόμα να σταθεροποιούν τις φιλικές τους σχέσεις, παρόλα αυτά, σίγουρα υπάρχουν οι γνωριμίες με κάποια παιδάκια που τους έχουν γίνει καθημερινή συνήθεια. Είναι γεγονός ότι τα παιδιά χρειάζονται σταθερότητα και ρουτίνα για να λειτουργούν με ηρεμία και ισορροπία. Ο χρόνος, λοιπόν, οι διεξοδικές συζητήσεις και οι λεπτομερείς περιγραφές είναι όλα όσα θα πρέπει να «επιστρατεύσετε» προκειμένου εντάξετε ομαλά το μικρό σας στη νέα αυτή πραγματικότητα.

Απαντά η Δήμητρα Ξενάκη, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Σύμβουλος, BSc(Hons)Psych(Open), ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ EFTA (European Family Therapy Association), (http://psycheandlife2.wordpress.com).

 

 

Αλλαγή σχεδίων…

Πάνω που είχαμε αρχίσει να προετοιμάζουμε τη μικρή μας για την αδερφούλα που… της «ετοιμάζαμε», ο τελευταίος υπέρηχος έφερε τα πάνω-κάτω, αφού μας έδειξε ότι το μωρό μας δεν θα είναι τελικά γένους… θηλυκού! Τώρα, η μικρούλα μας νιώθει απογοητευμένη, αφού, δεν θα μπορεί να «παίζει κούκλες» με την αδερφούλα της όπως (λανθασμένα) την είχαμε προετοιμάσει.  

Αλλαγή σχεδίων…

Απάντηση: Η απογοήτευση της είναι δικαιολογημένη αλλά σίγουρα μπορείτε να την προετοιμάσετε για τον ερχομό του αδερφού της με τον οποίο θα μπορεί να παίζει με μπάλες, τρενάκια και τόσα άλλα ωραία παιχνίδια που είναι κατάλληλα για αγόρια και κορίτσια. «Επιτρέψτε» στη μικρή σας την ελευθερία των συναισθημάτων της και εξηγήστε της πως όταν έρθει ο αδερφούλης της, τότε, μπορεί να αποφασίσει αν θα τον αγαπά ή όχι!

Απαντά η ψυχολόγος Ειρήνη Μπίρμπου (eirini_mpirmpou@yahoo.gr).

 

 

Θέλει να γίνει κι εκείνος μωρό!

Πρόσφατα ήρθε στον κόσμο το δεύτερο μωράκι μας. Βλέποντας ο 3χρονος γιός μου πως κοιμάται στο δωμάτιό μας (η κούνια του είναι στην κρεβατοκάμαρά μας προς το παρόν), μάλλον ζηλεύει και θέλει κι εκείνος να κοιμηθεί μαζί μας. Πώς θα πρέπει να αντιμετωπίσω αυτή του την «απαίτηση»; 

Θέλει να γίνει κι εκείνος μωρό!

Απάντηση: Είναι λογικό ο γιος σας να ζηλεύει το μωρό μιας και πρέπει να μοιραστεί πράγματα και συναισθήματα τα οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν μόνο δικά του. Νιώθει ότι στερείται την αγάπη των γονιών του και ότι απειλείται η θέση που είχε μέσα στην οικογένεια. Βιώνει δηλαδή έντονη ανασφάλεια. Αρχικά, εξηγείστε ότι για λίγο καιρό το μωρό θα πρέπει να κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο με την μαμά και τον μπαμπά εξηγώντας παράλληλα και τους πρακτικούς λόγους για τους οποίους γίνεται αυτό. Τονίστε ότι το ίδιο είχε συμβεί όταν φέρατε και εκείνον στο σπίτι. Αν μάλιστα υπάρχει κάποια φωτογραφία ή βίντεο μην διστάσετε να του τα δείξετε. Είναι απαραίτητο να μην υποκύψετε στην απαίτηση του αλλά καλό θα ήταν πριν ζητήσετε να πάει για ύπνο να του αφιερώσετε λίγη ώρα παίζοντας μαζί του ή διαβάζοντας του ένα παραμύθι. Με αυτόν τον τρόπο θα τον πείσετε πιο εύκολα να μείνει στο κρεβατάκι του.

Απαντά η ψυχολόγος Ειρήνη Μπίρμπου (eirini_mpirmpou@yahoo.gr).

 

 

Αλλαγές ενόψει…

Πως μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου να αποχαιρετήσει την κούνια του και να προσαρμοστεί στο νέο του κρεβατάκι; Αλλαγές ενόψει…Απάντηση: Συνήθως τα παιδιά έχουν την φυσική τάση να θέλουν να μεγαλώνουν γρήγορα, κάποιες φορές γρηγορότερα απ’ ότι αντιστοιχεί στην ανάπτυξή τους. Γι’ αυτό, όταν κάτι επιβεβαιώνει αυτή τους την ανάγκη, το ακολουθούν. Αν διαβεβαιώσετε λοιπόν το μικρό σας ότι το καινούριο του κρεβατάκι είναι απόδειξη… «μεγαλώματος» (κατά πάσα πιθανότητα) δεν θα φέρει καμία αντίρρηση να κοιμάται πια εκεί. Ιδιαίτερα βοηθητικό θα ήταν, πριν αγοράσετε το κρεβατάκι του, να καταλήξετε σε δύο κρεβάτια και να του δώσετε την ευκαιρία να επιλέξει εκείνο αυτό που του αρέσει περισσότερο. Η συμμετοχή του παιδιού σε πράγματα που το αφορούν είναι πάντα ένας καλός οδηγός ο οποίος μεταξύ άλλων του χαρίζει τις βάσεις για ανάληψη ευθυνών και πρωτοβουλιών. Αν πάλι το μικρό σας προβάλει ιδιαίτερες αρνητικές αντιστάσεις, τότε θα πρέπει να διερευνηθεί το περιβάλλον του, π.χ. η ύπαρξη ενός μικρότερου αδελφού που πιθανά το μεγαλύτερο ζηλεύει και αρνείται να κάνει κάτι το οποίο θα το ξεχώριζε.

Απαντά η Δήμητρα Ξενάκη, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Σύμβουλος, BSc(Hons)Psych(Open), ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ EFTA (European Family Therapy Association), (http://psycheandlife2.wordpress.com).

 

 

Είναι τσαπατσούλης!

Πόσο ακατάστατο μπορεί να είναι ένα παιδάκι; Κάθε φορά που ο 4χρονος γιός μου τρώει, πίνει το γάλα του ή παίζει, τα πάντα γύρω του γίνονται άνω-κάτω! Πώς μπορώ να τον κάνω να είναι πιο προσεκτικός και τακτικός με τα πράγματα όχι μόνο τα δικά του, αλλά και των γύρω του;

τσαπατσούλης

Απάντηση: Είναι σημαντικό να αποφασίσετε εσείς, ο γονέας, πότε είναι ουσιώδες να είναι ακατάστατο το παιδί σας και πότε όχι. Θα πρέπει σε κάποιες στιγμές δραστηριοτήτων, με την άδειά σας, να επιτρέπεται να είναι ακατάστατος έτσι ώστε να μπορείτε σε κάποιες άλλες στιγμές να του βάζετε τα όρια που είναι αναγκαία και απαραίτητα. Όταν παίζει, για παράδειγμα, μπορεί να γίνεται ακατάστατος όπως συμβαίνει σε όλα τα παιδιά. Μπορεί, βέβαια, να εκπαιδευτεί να συμμαζεύει το χώρο που βρίσκεται όταν τελειώσει το παιχνίδι. Σε άλλη περίπτωση π.χ. όταν τρώει χρειάζεται την βοήθεια σας, ίσως, στο να έχει τα απολύτως απαραίτητα πράγματα γύρω του και κατόπιν με τη δική σας βοήθεια να μαζεύει τις ακαταστασίες του. Κάντε το σαν παιχνίδι, στην αρχή μαζί του, μέχρι να του γίνει δική του συνήθεια. Τέλος, μην ξεχνάτε να του χαρίζετε ένα μεγάλο «μπράβο» όταν καταφέρει έστω και μια μικρή αλλαγή στον τρόπο του.

Απαντά η Δήμητρα Ξενάκη, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Σύμβουλος, BSc(Hons)Psych(Open), ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ EFTA (European Family Therapy Association), (http://psycheandlife2.wordpress.com).

 

 

Δεν «ξέρει» να χάνει…

Ενώ ο πεντάχρονος γιος μου είναι αρκετά κοινωνικός και του αρέσει να παίζει με άλλα παιδάκια, όταν «χάνει» σε κάποιο παιχνίδι γίνεται «άλλο παιδάκι»! Απαρηγόρητος αρχίζει να φωνάζει, να κλαίει και να χτυπιέται μη μπορώντας με τίποτα να παραδεχτεί πως ήρθε δεύτερος.  Δεν «ξέρει» να χάνει…

Απάντηση: Η αποδοχή ήττας ή αποτυχίας είναι σίγουρα δύσκολη υπόθεση. Ένας τρόπος εξοικείωσης με την ήττα είναι η ανάγνωση σχετικών ιστοριών με εικόνες  ώστε να δώσετε στο παιδί να καταλάβει ότι το να χάνει ένας και να κερδίζει κάποιος άλλος είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα, συνεπώς και στο ίδιο. Επιπλέον μπορείτε να παίζετε επιτραπέζια παιχνίδια στο σπίτι μαζί και –σταδιακά– να του μάθετε να χάνει. Για να είναι βέβαια αποτελεσματική η μέθοδος αυτή, θα πρέπει να γίνει με αργά βήματα και να υπάρχει σταδιακή κλιμάκωση.

Απαντά η ψυχολόγος Ειρήνη Μπίρμπου (eirini_mpirmpou@yahoo.gr). 

 

 

Θέλει να πάει διακοπές «μόνη της»!

Η 7χρονη κόρη μου συνεχώς ζητάει να επισκεφτεί για λίγες μέρες το εξοχικό της φίλης της. Δεν είναι λίγο μικρή για να την αφήσουμε να κάνει… «μόνη» της διακοπές;   

Θέλει να πάει διακοπές «μόνη της»!

Απάντηση: Η αλήθεια είναι πως αυτή η ερώτηση ακούγεται περισσότερο σαν προσωπικό σας δίλημμα, παρά σαν γενική απορία… Αν η κόρη σας δηλώνει ότι θέλει να επισκεφτεί το σπίτι της φίλης της, τότε μένει να ρωτήσετε τον εαυτό σας κατ’ αρχήν πόσο εμπιστεύεστε την οικογένεια που θα την φιλοξενήσει, εν συνεχεία, πόσο πιστεύετε ότι η κόρη σας ότι θα τα καταφέρει χωρίς εσάς και τέλος, πόσο θα τα καταφέρετε να μην αγωνιάτε εσείς για τη μικρή σας. Ένα παιδί 7 χρονών, έχοντας κατακτήσει τις βασικές δεξιότητες αυτονομίας, σίγουρα μπορεί να ζήσει κάποιες μέρες εκτός οικογένειας, ειδικά σε ένα γνώριμο περιβάλλον. Μεγάλο ρόλο, λοιπόν, παίζει η μέχρι τώρα σχέση της με τη μικρή της φίλη και την οικογένεια της. Θα μπορούσατε κάλλιστα να ξεκινήσετε κάνοντας μια μικρή δοκιμή για ένα Σαββατοκύριακο. Έτσι, θα «δοκιμαστούν» όλα τα μέλη αυτής της συνύπαρξης γεγονός το οποίο θα σας βοηθήσει να αποφασίσετε αν το παιδί σας μπορεί να φιλοξενηθεί στο συγκεκριμένο σπίτι για περισσότερες μέρες. 

Απαντά η Δήμητρα Ξενάκη, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Σύμβουλος, BSc(Hons)Psych(Open), ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ EFTA (European Family Therapy Association), (http://psycheandlife2.wordpress.com).

 

 

Ζηλεύει τη μικρή του αδερφούλα!

Κάθε φορά που ξεκινάω να ταΐζω την τριών μηνών αδερφούλα του, ο τρίχρονος γιός μου τσαντίζεται απίστευτα και κάνει τα πάντα προκειμένου να τραβήξει τη προσοχή μου. Τι μπορώ να κάνω για να νιώσει καλύτερα;

ζήλια

Απάντηση: Η αναγκαία απορρόφησή σας στο νεογέννητο δημιουργεί μια ατμόσφαιρα εγκατάλειψης στη φροντίδα και προσοχή που είχε συνηθίσει ο πρωτότοκος γιός σας πριν τη γέννηση της μικρής αδερφής του. Βοηθητικό θα ήταν να βρείτε τρόπους να συμμετέχει ο γιός σας στο «μεγάλωμά» της, όπως π.χ. να βοηθάει στην ετοιμασία του γεύματος, να της φοράει τη σαλιάρα, να μεταφέρει το γεύμα της όταν το ετοιμάζετε ή ό,τι άλλο σκεφτείτε, πιθανώς, και με τη δική σας βοήθεια. Δώστε του επιλογές και αφήστε τον να διαλέξει σε τι θα ήθελε να συμμετέχει. Επίσης, καλό θα ήταν να δώσετε λίγες ώρες παραπάνω από τον περιορισμένο χρόνο σας στον γιό σας και να ασχοληθείτε μόνο μαζί του είτε μέσα από το παιχνίδι, είτε σε άλλες δραστηριότητες εντός ή εκτός σπιτιού. Να θυμάστε ότι στην ηλικία των τριών ετών τα παιδιά μπορούν να σκεφτούν μόνο τη δική τους οπτική και δεν μπορούν να κατανοήσουν το «μοιράζομαι» τη μαμά μου, κάτι το οποίο συμβαίνει στη δική σας περίπτωση.

Απαντά η Δήμητρα Ξενάκη, Ψυχοθεραπεύτρια-Οικογενειακή Σύμβουλος, BSc(Hons)Psych(Open), ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ EFTA (European Family Therapy Association), (http://psycheandlife2.wordpress.com).


TAGS
 
 
Στείλε το σχολιό σου
Για να καταχωρήσετε σχόλιο πρέπει να είσατε συνδεδεμένος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε
 
Μαρία-Αλεξάνδρα Μαγιάκου:
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Μαρία-Αλεξάνδρα Μαγιάκου:
«Oι θεραπείες ύψους δεν είναι για όλα τα παιδιά...»
Το παιχνίδι είναι μεταδοτικό! Μεταδώστε το!
SHOPPING
Το παιχνίδι είναι μεταδοτικό! Μεταδώστε το!
Η νέα σειρά LATTJO από την ΙΚΕΑ  θα εμπνεύσει μικρούς και μεγάλους να παίζουν περισσότερο μαζί, καθημερινά!